Władysław Bartynowski (1832–1918) był krakowskim numizmatykiem, antykwariuszem i bibliofilem. Jego związki z rodziną Czapskich i muzeum opisała Elżbieta Korczyńska w Wielkich ofiarodawcach.
Towarzystwo Numizmatyczne i WNA
Współtworzył Towarzystwo Numizmatyczne i sprawował jego wiceprezesurę. Był pierwszym redaktorem Wiadomości Numizmatyczno-Archeologicznych (WNA), które prowadził w latach 1889–1901.
Za jego pośrednictwem Emeryk Hutten-Czapski wstąpił w 1889 roku do Towarzystwa. Przyjął wówczas funkcję przedstawiciela na północną część obszaru określanego w źródle jako Kraj Zabrany.
Kontakty z Emerykiem i Elżbietą
Bartynowski utrzymywał z Emerykiem stały kontakt, udzielał mu rad i pośredniczył w pozyskiwaniu przedmiotów. Zachęcał kolekcjonera, aby przeniósł się wraz ze zbiorami ze Stańkowa do Krakowa. Po śmierci Emeryka pomagał Elżbiecie Czapskiej urządzać muzeum, początkowo prywatną instytucję upamiętniającą męża.
Kustosz i nauczyciel
Był generalnym kustoszem kolekcji Andrzeja Potockiego oraz członkiem Komitetu Muzealnego. Pod jego kierunkiem praktykę zdobywali Feliks Kopera i Marian Gumowski. Według przytoczonego przez Korczyńską wspomnienia Gumowskiego Bartynowski cieszył się powszechną sympatią, był uczynny i bardzo skromny.
Bartynotypia i dary
Korczyńska przypisuje mu opracowanie własnej metody reprodukowania numizmatów, nazywanej bartynotypią. W wykazie darczyńców jego przekazy występują przy latach 1905, 1908 i 1910. Gabinetowi ofiarował część monet z X–XI wieku ze znalezisk w Ojcowie i Pełczyskach. Zbierał również stare druki i ryciny; część tych kolekcji trafiła do muzeum.
Zobacz również: Ofiarodawcy zbiorów numizmatycznych, Muzeum Czapskich.
Źródła
- Elżbieta Korczyńska, Wielcy ofiarodawcy, odzyskana strona serwisu Towarzystwa Przyjaciół Muzeum im. Emeryka Hutten-Czapskiego. Kopia z 2007-01-07 (
archive-795).