Henryk Bukowski (1838–1900)

Henryk Bukowski był antykwariuszem i kolekcjonerem, prowadzącym własny gabinet starożytności w Sztokholmie. Elżbieta Korczyńska, autorka jego biogramu na stronie Towarzystwa Przyjaciół Muzeum im. Emeryka Hutten-Czapskiego, przedstawiała go jako antykwariusza znanego w Europie.

Życie i kontakty kolekcjonerskie

Pochodził ze Żmudzi. Studia ukończył w Moskwie, a po powstaniu styczniowym wyemigrował do Szwecji. W Wielkich ofiarodawcach Korczyńska określała go jako uczestnika tego powstania i emigranta utrzymującego stały kontakt z ojczyzną. Specjalizował się w polonikach. Korczyńska wyjaśniała szczególne znaczenie, jakie nadawał gromadzeniu wszelkich polskich pamiątek, jego patriotyzmem.

Aktywnie współpracował z europejskimi kolekcjonerami i uczonymi, a także z instytucjami naukowymi oraz muzeami. Autorka biogramu podkreślała również wartość darów, którymi wspierał te instytucje.

Dary i działalność

Szwedzkiemu bankowi ofiarował kolekcję banknotów obejmującą emisje od XVII wieku. Do Muzeum w Rapperswilu przekazał liczne polskie pamiątki. W Polsce wspierał Bibliotekę Jagiellońską, Muzeum Narodowe i Akademię Umiejętności w Krakowie oraz Towarzystwo Przyjaciół Nauk w Poznaniu; Korczyńska charakteryzowała jego pomoc dla tych instytucji jako hojną.

Był współzałożycielem Towarzystwa Numizmatycznego w Krakowie. Zarówno samo Towarzystwo, jak i wydawane przez nie Wiadomości Numizmatyczno-Archeologiczne korzystały z jego stałej współpracy i pomocy.

Do Działu Numizmatycznego Muzeum Narodowego w Krakowie przekazywał dary w latach 1885, 1887 i 1889. W biogramie zaliczono je do jednych z pierwszych darów dla tego działu. Obejmowały dukaty Zygmunta Batorego i Jana Kazimierza, talar toruński Władysława IV, talar kurlandzki Piotra Birona, monety Królestwa Kongresowego oraz medale Władysława IV, Jana Kazimierza, Mikołaja Kopernika, Jana Tęczyńskiego, Mikołaja Zebrzydowskiego i Józefa Poniatowskiego. Zachowany podpis dawnej ilustracji identyfikuje pokazany srebrny medal Mikołaja Zebrzydowskiego z 1601 roku jako dar Henryka Bukowskiego.

Ofiarował także pamiątkowy album pierwszych polskich banknotów z 1794 roku oraz asygnaty i papiery wartościowe z drugiej połowy XIX wieku. Według Korczyńskiej wskutek obu wojen światowych część obiektów nie przetrwała do czasu powstania jej opracowania.

Funkcje i wyróżnienia

Zasiadał w zarządzie Muzeum w Rapperswilu, był honorowym członkiem Komitetu Muzeum Narodowego oraz członkiem Komitetu Historii Sztuki Akademii Umiejętności w Krakowie.

Recepcja działalności

Elżbieta Korczyńska podkreślała uznanie, jakim Bukowski cieszył się na dworze szwedzkim. Opisywała także szacunek, którym darzono go w środowisku kolekcjonerskim za wiedzę, bezinteresowność i ofiarność, przedstawiając go jako cenionego znawcę i darczyńcę.

Zobacz również: Muzeum Czapskich, Ofiarodawcy zbiorów numizmatycznych.

Źródła